Júlí 2011

Mér hefur liðið betur, en ég ætla ekki að fara að kvarta. Var í smá hypomaníu um daginn, c.a. 2 vikur síðan og var hætt að sofa og svefninn er enn vandamál, en ég held að hann sé smám saman að lagast. Núna er ég með fjölskyldunni uppi í Skorradag og allir sitja úti í sól og rúmlega 20 stiga hita, en ég get ekki verið með af því að ég brenn svo auðveldlega og bara það að fá sólina á fötin, brennur. Þetta er útaf því að ég er að taka 2 týpur af lyfjum sem hafa áhrif á húðina í sól og ég komst að því með sársaukafullri reynslu.

Svo er ég að byrja aftur á Grensás að hreyfa mig og ætla jafnvel að fara að byrja að kíkja á Hlutverkasetur, svo verður það Reykjalundur í lok ágúst, þannig að það er nóg að gera, sem er bara gott...

Sama gamla sagan

Ég er inni á deild eins og er og búin að vera í 2 vikur, hef ekki getað skrifað neitt, bara verið of þunglynd. Þetta ætlar bara að vera upp og niður hjá mér, virðist vera. En ég er ennþá að læra að lifa með þessu. Læknirinn minn setti mig á litarex til að minnka uppsveiflurnar hjá mér og þar af leiðandi niðursveiflurnar líka, þá gæti verið von að eðlilegu lífi, vona ég... alveg rosalega mikið. Ég er mest bara að bíða og sjá hvað gerist, mér finnst allt vera frekar óljóst eins og er, en þannig er þunglyndið, maður má ekki sjá að allt verði í lagi af því að maður trúir því ekki.
Ekki mikið hefur gerst á þeim tíma sem ég hef ekki skrifað, nema það að grein sem læknirinn minn skrifaði um minnisleysið þarna um árið kom út núna í mars og flest allir fjölmiðlar reyndu að fá viðtal við hann útaf þessu, meira að segja bbc, en greinin hjálpaði mörgum í fjölskyldunni að skilja mig og hvað kom fyrir. Þetta fór samt soldið úr böndunum og varð að æsifréttamennsku, margir báðu hann um viðtal og vildu vita hver ég væri. Það var soldið skrýtið að lesa þessa grein og margt um mig sem ég vissi ekki.
Svo lét ég stækka vinnsluminnið í tölvunni og hef þarf af leiðandi getað spilað "the sims" og er búin að gera soldið af því til að reyna að gleyma mér, stundum gengur það vel, en oftast á ég erfitt með að gleyma mínum hugsunum og tilfinningum.
Ég er byrjuð í smá líkamsrækt, er farin að hjóla soldið í salnum niðri í iðju og er með íþróttafræðing með mér sem fylgist með og segir mér hvað ég á að gera, vonandi verður það til þess að ég léttist eitthvað, veitir ekki af. Það er líka smá lúxus á minni en ég fór í svæðanudd á miðvikudaginn og það var bara nokkuð gott og ég fer aftur á þriðjudaginn. En nóg af mér í bili, ég reyni að skrifa oftar þegar og ef mér fer að líða betur.

Kveðja, Dísa

Niðursveifla - þunglyndi

Enn ein niðursveiflan komin, þetta er algjör vítahringur hjá mér. Annað hvort langt uppi eða djúpt niðri. Núna sef ég mikið eða bara ligg og stari á vegginn, ég hef engan áhuga á neinu, fór ekki í iðjuna í dag og fór bara á fætur um fimmleytið í dag, annars er ég bara búin að liggja. Samt er ég voða þreytt. Þegar mér líður svona koma hugsanir í lotum, eina stundina ligg ég bara frosin, svo aðra stundina koma miður skemmtilegar hugsanir oft, en ég reyni að ýta þeim frá og það getur verið erfitt. Ég er voða vonlaus núna, vonlaus um að ég eigi eftir að geta verið laus við þennan sjúkdóm, vonlaus um að geta lést og orðið sátt við sjálfa mig, vonlaus um að geta átt einhvern í framtíðinni eins og kærasta. Ég hef mömmu og pabba og systir mína, en ég er orðin mjög leið á því að valda þeim endalausum áhyggjum. Það er ekki gott fyrir þau og þeirra heilsu, sem er ekkert voðalega góð fyrir. Það er líka mjög erfitt fjárhagslega að lifa í dag, aleigan er 180 krónur og skuldirnar hrannast bara upp. Ég þarf að láta gera við tölvuna mína sem kostar líka sitt. En það verður bara að bíða. Ég hef ekkert mikið meira að segja í bili, sjáumst!

Allt á réttri leið

Jæja, nú er ég farin að geta sofið venjulega, sem ég gat ekki áður nema með að rota mig með rótsterku lyfi. Ég þarf að vísu nokkuð mikið af lyfjum til að geta sofið, en þetta er mikið betra. Svo hef ég fengið annað lyf sem minnkar pirringinn í mér mikið, ég er ekki alltaf á fleygiferð né hugsanirnar ofurhraðar. Svo mér líður ágætlega eins og er, en það má búast við smá niðursveiflu eftir allt þetta... annars veit maður aldrei. Núna á ég von á vinum mínum í spilakvöld, þau ætla að koma eftir júróvisjón, sem ég hef aldrei skilið hvernig fólk nennir að horfa á, en það er annað mál.
Ég er búin að vera að mestu ein í dag, fyrir utan smá verslunarferð með mömmu í hádeginu, og mér er búið að leiðast rosalega mikið. Málið er að mig langar svo í félaga, hund sem ég get haft, t.d. chiahuahua eins og Marco sem ég átti einu sinni, ég get haft hund sem þarf ekki mikla hreyfingu, mér finnst bara að það ætti að leyfa dýrahald hjá fólki með fötlun sem býr eitt og er eitt. Ekki er auðvelt að komast í heimsóknir til vina af því að ég get ekki farið upp og niður stiga. Það er líka svo gefandi af vera með svona dýr, að hugsa um þau og láta þeim líða vel. Það er eins og að vera með barn að hafa svona kríli hjá sér, kannski ekki alveg eins mikil vinna, en félagsskapurinn er góður. Svo er hægt að vera mikið í ræktun og sýningum ef maður er með hreinræktaðan hund, eins og Marco var, en ég ætla ekkert endilega að fá mér svoleiðis aftur. Ég hef mikið verið að hugsa um að sækja um íbúð á jarðhæðinni í húsinu sem ég bý í, ef það er hægt, en það verður mikil bið á býst ég við. Ég þarf bara félagsskap, það er óþægilegt að vera mikið ein.

Leiðist

Já, mér leiðist. Ég er búin að vaka síðan hálf tvö og búin að hanga í tölvunni allan tímann síðan. Ég er greinilegur tölvufíkill og viðurkenni það alveg, en hún er sú eina sem heldur mér félagsskap þegar ég er ein. Ég horfði soldið á prison break, komin á þriðju seríu.
Ég er greinilega komin á maníu stig, ég get ekki verið kjurr, lappirnar á mér eru á fullu mest allan sólarhringinn, ég er með mjög hraðar hugsanir og ætla mér mikið, ég er eirðarlaus og með lélega einbeitingu, ég þarf alltaf að kíkja á eitthvað annað eða finna eitthvað annað að gera. Ef ég væri ekki svona léleg líkamlega hefði ég gjarnan gert eitthvað í nótt, eins og að þrífa fyrir mömmu og pabba þar sem ég var heima hjá þeim í nótt. Við mamma áttum að fara á HAM námskeið í dag, en það þýðir ekki fyrir mig að fara á fyrirlestur eins og ég er. Öll á fleygiferð og ekki með neina einbeitingu. Mamma var eitthvað að segja að ef læknirinn minn vildi þá ætti ég að fara inn á deild, en ég vil það ekki. Mér líður vel, sem er víst ekki nógu gott *pirr*, þau eru hrædd um það þegar ég fer niður að ég verði rosalega þunglynd. En hvað á ég að gera?, ekki ræð ég við þetta, ég er ekki að leika mér að þessu. En af hverju ekki að leyfa sér að líða vel þegar maður getur?
Það er leiðinlegt að vita að mamma og pabbi eru með áhyggjur, en ég get ekkert gert til að sannfæra þau um að mér líði vel. Þetta er flókið.

Manía

Ég er víst með geðhvarfasýki, allavega smá. Ég hef aldrei farið mjög hátt upp, en verið mjög ör. Þannig er það að fara núna held ég og læknirinn minn, hann er búinn að minnka þunglyndislyfið og setja mig á abilify aftur + nokkra daga skammta af rivotril sem rotar mig á stundinni, þannig að ég er búin að sofa í 2 nætur í röð sem er alveg snilld. En svo hætti ég á því eftir helgi og þá er að sjá hvort ég fari meira upp eða hvort ég verð bara "venjuleg". Það er frekar flókið þetta lyfjamál, ég tek allt að 30 töflur á dag, venjulega og hvað er hvað, er ég ekki viss um, ekki nákvæmlega, en ég er að læra á þetta.
Með einkenni geðhvarfasýki, þá hef ég farið nokkru sinnum upp og það byrjar á örlyndi, pirringi, lappirnar á mér eru á fullu og ég er með mjög hraðar en ruglandi hugsanir. Ég á erfitt með að einbeita mér og vil helst gera allt sem ég hugsa um, fæ margar hugmyndir, en líkamlega er ég það hömluð að ég get ekki gert allt sem ég vil, ég er byrjuð að mála, ég fylgist vel með handboltanum æst en glöð þegar vel gengur, svo er ég að gera margt á tölvunni, búin að skrifa niður 34 kassa af bókum sem afi átti, svo er ég að finna hitt og þetta til að gera. Mér leiðist að vera ein, vil helst hafa allt skemmtilegt í kringum mig, en ég get svosem verið sátt að vera aðeins ein, en ekki lengi. Það besta við maníu er vellíðanin, ég er ekkert down eða leið, þó ég kvíði soldið að fara aftur niður, því það kostar þunglyndi og því dýpra eftir því hversu hátt maður fer upp. Svo ég vona að ég geti verið aktív en ekki of mikil.... ef þið skiljið hvað ég er að segja :)

Kveðja, Dísa

það hlaut að koma að því :)

Jæja, ég er loksins farin að geta sofið. Til þess þarf ég að taka inn rótsterkt svefnlyf og ég er lengi að jafna mig á morgnana. En það er svo gott að geta sofið að þið trúið því ekki. Læknirinn minn vildi reyna þetta þar sem hann grunar að ég fari upp í maníu ef þetta er ekki kæft strax í fæðingu, sem er gott, þó manían er góð að því leyti að manni líður vel, þá eru margar aukaverkanir sem enginn mun vilja hafa, allt sem maður gerir af sér, og svo endar það með þunglyndisdýfu, sem er hræðileg líðan. Auðvitað er ekki gott að þurfa að taka inn svona mikil svefn- og róandi lyf og þetta nýja er bara í nokkra daga til að fá svefninn í lag. En hver nótt munar miklu. Svo er annað, þegar maður er í maníu er maður að fara að gera svo margt, fær miklar hugmyndir og er duglegur að byrja á einhverju, en fylgir því svo ekki eftir og svo verður maður mjög duglegur að eyða öllum peningum og þvi sem maður á, allavega verð ég mjög gjafmild og geri allt til að þóknast öðrum í kringum mig og læt sjálfa mig sitja á hakanum. Ég held ekki að ég sé í maníu, en ef svo hefði verið að fara þá er allavega búið að kæfa það í bili.

En nú er að koma að því að HM í handbolta byrji hjá Íslenska liðinu, við eigum að mæta Ungverjalandi í dag og ég er að springa úr spennu ég hlakka svo til. Ég er bjartsýn af því að við eigum fanta góða stráka þarna úti og ég býst við góðum leikjum, þetta er allavega góð skemmtun og ég vona bara að þeir nái að standa sig.

Ég segi bless í bili
Kveðja, Dísa

Svefn og svefnleysi

Hér eru smá glósur út bæklingi um svefn og svefnleysi, þar sem það er nálægt mér þessar vikurnar. Ég er hætt að geta sofið og veit ekki af hverju, ég fæ að vísu ekki svar við því með því að lesa þennan bækling en hann er fróðlegur.

Enginn veit nákvæmlega af hverju við þurfum að sofa og eyða þannig þriðjungi ævinnar í svefn. En það er samt forsenda þess að lifa góðu lífi, geta verið hress yfir daginn og funkerað vel. Veruleg syfja, óþreyja, skert athygli, sinnuleysi, áhugaleysi og dómgreindarskortur eru einkenni sem koma ef maður sefur bara örfáa tíma á nóttu. Flestir hafa prófað það að vera svefnlaus einhvern tíma á ævinni og sumir verða fyrir alvarlegum truflunum sem eru aðallega fólgnar í því að fólk sofnar seint, aðallega útaf kvíða. Svo getur fólk líka vaknað of snemma en það tengist oft þunglyndi. Það er talkð eðlilegt að fólk sofni innan 15 mínútna eftir að það fer upp í rúm og lokar augunum, svo er líka eðlilegt að vakna 3-4 sinnum á nóttu.

Eðlilegur svefn skiptist í tvo flokka, NREM (non-rapid eye movement) og svo hinsvegar REM (rapind eye movement). Svo er NREM skipt í fjögur stig, en REM ekki. Ég ætla ekki að telja upp þessi stig en það tekur langan tíma að útskýra þau.

Flokkun svefntruflana:
1. Almennar svefntruflanir
2. Svefnlæti
3. Truflanir á dægurlotum svefns
4. Svefntruflanir vegna andlegra eða líkamlegra sjúkdóma

Til almennra svefntruflana teljast svefnleysi, streitusvefnleysi, svefnhöfnun, svefnröskun, svefntruflanir vegna óhollustu og svefntruflun vegna röskunar á svefnvenjum. Svefnsækni er líka eitt og það er þegar fólk er oft mjög þreytt þrátt fyrir venjulegan nætursvefn. Drómasýki eða narcolepsy er eitthvað sem margir hafa heyrt um eða það er mjög sjaldgæf truflun. Svo er það kæfisvefn

Svefnlæti eða óróleiki í svefni er mun algengari hjá börnum frekar en fullorðnum. Það er meðal annars trufluð vöknun, svefnganga, svefnkvíði, svefnhreyfingar, svefntal, tanngnístur og svefnþvaglát sem er nær eingöngu hjá börnum og heilaskertu fólki.

Svefntruflanir á dægurlotum svefns. Röskun á svefn- og vökuvenjum, eins og þekkist í ferðalögum, eða vinnur vaktavinnu. Sumir bara þola ekki slíkt. Dægurlotutruflun er röskun á miðtaugakerfi og snýst aðallega um það að "sjúklingarnir" þurfi meiri svefn en aðrir og geta sofið meira en sólarhring.

Sventruflanir vegna andlegra og líkamlegra sjúkdóma. Svefntruflanir vegna andlegra sjúkdóma eru mjög algengar meðal sjúklinga sem líða af geðrofi, svo sem geðklofa eða þunglyndi, örlyndi, lystarstoli, kvíða og áfengissjúkdómum. Sjúklingar sem þjást af geðklofa hafa tilhneigingu til að sofa á daginn og vaka á nóttunni en sjúklingar sem þjást af kvíða eiga þá frekar erfitt með að sofna og hrökka oft upp. En svefntruflanir vegna líkamlegra sjúkdóma eins og taugasjúkdómum eins og hrörnunarsjúkdómum, parkinsonsveiki og fleiru, getur fylgt vaxandi svefnþörf og truflun á dægurlotum. Svipað má segja um sjúklinga sem líða af þvageitrun, skjaldkirtilssjúkdómum ofl. Andþyngsli geta verið vegna ýmis konar lungnasjúkdómum. Hvers konar verkir og önnur líkamleg vanlíðan truflar líka svefn.

Jámm, svo er nú það, ég vildi að ég vissi hvað ég á að gera til að geta sofið, því svefnleysi er þreytandi :p
Það er ekki heilsusamlegt að sofa bara 2-3 tíma á nóttu margar nætur í röð. Ég var samt heppin á laugardaginn að ég gat sofið alveg heila nótt sem var alveg æðislegt, en svo heldur þetta áfram. Þetta er bara soldið skrýtið þar sem ég gat sofið heilu sólarhringana þegar ég var unglingur, en eftir að ég veiktist á geði hefur svefninn verið stórt vandamál, samt er ég á hellingi af svefn- og róandi lyfjum sem eiga að hjálpa mér og þau gera það oft, bara ekki nógu lengi.

bið að heilsa í bili
Kveðja, Dísa

Staðan

Staðan í dag, er fín. Mér gengur ágætlega, fyrir utan svefnleysið sem ég er að díla við. Ég hef sofið að meðaltali 2-21/2 tíma á nóttu síðustu vikuna. Sem betur fer veit ég að enginn deyr af svefnleysi, en það er mjög óþægilegt, maður verður eins og lifandi dauður. Þrátt fyrir að ég er að taka inn fílaskammta af svefnlyfjum, þessvegna er þetta hálfgerð ráðgáta hjá mér.

Annars hef ég lítið verið að gera undanfarið, ég er búin að vera með leiðinlega kvefpest og hnerra eins og ég fái borgað fyrir það, annars er ég góð. Ég hef mætt í iðjuþjálfun einu sinni í vikunni (á að vera tvisvar), en ég var bara of slöpp til að mæta hitt skiptið.

Ég er núna heima hjá mömmu og pabba, ætla að gista af því að ég var að horfa á landsleikinn (sem var algjört æði) og svo horfðum við á Útsvar, svo þetta er gott sjónvarpskvöld. Býst við að ég setji einhverja DVD á eftir eða horfa á prison break sem ég er orðin sjúklega spennt yfir, hef horft á 18 þætti á 3 sólarhringum, hef svosem ekkert annað að gera...

Ég er mjög ánægð með frammistöðu strákanna okkar í kvöld, þeir voru með yfirhöndina mest allan leikinn gegn þýskurunum og ég vona að það fari þannig líka á morgun. Gott að sjá Guðjón Val aftur, þó ég sakni Loga soldið, svo stóð Alex sig rosalega vel en enginn stóð þar sem Óli hafði hælana, ég get ekki annað en kviði fyrir því þegar Óli hættir í landsliðinu, hann er svo góður fyrirliði og góð fyrirmynd fyrir bæði ungu strákan í liðinu og svo bara utan vallarins líka. Þeir eiga sko alveg skilið að komið sé fram við þá eins og rokkstjörnur...

En, ég ætla að kveðja í bili, takk fyrir mig í dag

Kveðja, Dísa

Laus frá geðdeild

Gleðilegt nýtt ár og takk fyrir það gamla :)

Jæja, í gær útskrifaðist ég af deildinni og ég er mjög fegin, ekki að það hafi verið vont að vera þar, ég var veik og þurfti þess en það er oftast mikill léttir að útskrifast, fá þá staðfestingu að ég sé ekki vera veik lengur. Annars er alveg yndislegt fólk sem vinnur á þessari deild, sama hvað sumir segja og finnst mér það bara óþakklæti að segja annað. Mér hefur líka bara liðið ágætlega undanfarið, þó það komi erfiðir tímar á milli, þá lagast það fljótt. Ég ætla ekki að skrifa mikið núna, heldur seinna. Vildi bara óska þeim sem þetta lesa velfarnaðar á nýju ári og þakka liðið

Kveðja, Dísa